ความรู้สึกเป็นอย่างนั้นจริงๆ เพียงแต่การตัดสินหาแชมป์ทวีป และการตัดสินชิงตั๋วไปฟุตบอลโลกมันไม่มีผู้แพ้ไม่ได้ มันจะต้องมีผู้ชนะเท่านั้นก็แค่นั้น

    แพ้ก็คือแพ้ เจ็บปวดก็ต้องยอมรับ ก้มหน้ารับความผิดหวังกันไป แต่มันก็จะเป็นเหมือนทุกๆ ครั้งในชีวิตเรานั่นแหละครับ แล้วเวลาก็จะเยียวยาแผลใจให้เอง

    เหมือนที่ญี่ปุ่นเคยหัวใจสลายในฟุตบอลโลก 1994 รอบคัดเลือกที่โดฮา

    เหมือนที่แคเมอรูนเคยถูกกระทืบความหวังยับเยินในนาทีสุดท้ายของรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 2006 ที่ยาอุนเด้

    เหมือนที่ บาเยิร์น มิวนิค เจ็บในนัดชิงแชมเปี้ยนส์ ลีก 1999 เหมือนที่ เอซี มิลาน ปวดในนัดชิงเจ้ายุโรป 2005

    มีหลายครั้งมากที่ฟุตบอลโหดร้ายอำมหิต.. แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่มันเป็นจุดจบของโลก

    ญี่ปุ่นไปฟุตบอลโลกทุกสมัยหลังจากนั้น แคเมอรูนไม่พลาดตั๋วรอบสุดท้ายอีกในฟุตบอลโลกสองครั้งต่อมา และหนล่าสุดก็เพิ่งจะสร้างปาฏิหาริย์นาที 120+4 พลิกนรกเป็นสวรรค์ที่เมืองบลิด้า, แอลจีเรีย

    บาเยิร์น มิวนิคกลับมาเป็นแชมป์ยุโรปในอีกสองปีให้หลัง เอซี มิลานเองก็เช่นกันแถมยังล้างตาลิเวอร์พูลคู่ปรับเก่าได้สำเร็จ หรือจะเป็นเชลซีในปี 2008 กับการพังทลายสูญสิ้นที่มอสโก ความฝันของพวกเขาก็กลายเป็นจริงในที่สุดในอีกสี่ปีต่อมา อ่านต่อ