แล้วที่ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดแทนซาลาห์ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ในเกมแรกแม้กระทั่งเดินไปยิงจุดโทษยังไม่มีโอกาสได้ทำ ด้วยถูกวางตัวเป็นคนยิงคนสุดท้าย ส่วนเกมที่สองเปลี่ยนมาเป็นคนยิงเปิดหัวก็ยังยิงพลาด

    แต่แน่นอนครับ ฟุตบอล.. ถ้าเราเห็นใจเขา เรายัดตั๋วบอลโลกใส่มือเขาแล้วให้คนในประเทศเรารอไปอีกสี่ปีเอาไหมล่ะ

    มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ผมรู้ เรารู้ ทุกคนรู้ เพราะฉะนั้นแม้จะเอาใจช่วยอียิปต์ในการดวลเป้า แต่ผมก็รู้อีกเช่นกันว่าต้องปล่อยให้มันเป็นไป ถ้าอียิปต์แพ้ก็คือพวกเขาจะเจ็บแสนสาหัส รวดร้าวเป็นเท่าทวี และต้องกัดฟันยอมรับมันว่าทุกอย่างจบแล้ว ต้องรอไปอีกสี่ปี

    ผมเสียใจกับอียิปต์ แพ้แบบนี้สู้แพ้ในเกมไปเลยทำใจง่ายกว่าเพราะนั่นคือแพ้จริงๆ การแพ้จุดโทษแม้สุดท้ายจะเป็นการบอกว่าเขานิ่งกว่าคุณอยู่ดีแต่ความรู้สึกมันก็ไม่ได้ต่างไปจากโยนเหรียญหัวก้อยนักหรอก

    กับอียิปต์และเซเนกัล เหมือนคุณขึ้นชกกับคู่ต่อสู้มา 12 ยก คะแนนเสมอกัน ออกหมัดเท่ากัน หน้าตาบวมปูดพอๆ กัน เป็นการฟาดฟันที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดทั้ง 2 ไฟต์ ไม่ควรมีผู้แพ้เลย อ่านต่อ